Een winterwandeling door Maastricht, met bewondering voor het vakmanschap van vroeger.
Afgelopen winter maakten we een wandeling door het centrum van Maastricht. Gezellige straatjes, mooie gevels en warm licht. In een smal steegje bleef ik staan bij een oude rolluikkap boven een raam.
Ook tijdens een vrije wandeling blijven mijn ogen blijkbaar hangen bij het werk. Maar dit vond ik echt mooi.
Daar heeft een stielman aan gewerkt
Die kap, de vorm, de manier waarop alles bij de gevel paste. Naar mijn inschatting minstens vijftig jaar oud, misschien nog ouder. De precieze leeftijd weet ik niet. Ik vroeg me af of het rolluik nog dagelijks gebruikt wordt, en hoelang het hier nog zal blijven hangen.
Iemand heeft dat ooit opgemeten, gemaakt en geplaatst. Over de uitvoering nagedacht, de details uitgewerkt en gezorgd dat het geheel klopte.
Ik kijk met veel respect naar zulke zaken. Je ziet de aandacht die iemand in zijn werk heeft gestoken. Daar heeft een echte stielman aan gewerkt.
Een scheur met een verhaal
Even verder op dezelfde wandeling zag ik een opvallende scheur in een gevel. Twee raamomlijstingen leken haast te zweven, met warm licht achter de opening.
Dat bleek het Historisch Centrum Limburg te zijn, in het voormalige Minderbroedersklooster. Architect Marc van Roosmalen liet de scheur bewust aanbrengen bij de verbouwing in de jaren negentig. Ze markeert de plek waar vroeger de middeleeuwse stadsmuur liep. Achter de opening zit glas.
Onderaan staat: Non sum qualis eram.
Ik ben niet zoals ik was.
Die woorden zijn me bijgebleven. Een gebouw verandert door de jaren heen. Iedere generatie voegt er iets aan toe. Hier heeft iemand ervoor gekozen om een stukje van die geschiedenis zichtbaar te maken.
Ons werk wordt ook een stukje van de stad
Als wij een woning renoveren of aan een gebouw werken in het centrum van Sint-Truiden, denk ik daar ook over na. Sommige van die gebouwen staan er al generaties. Mensen hebben er gewoond, gewerkt en geleefd. Nu mogen wij daar ons werk aan toevoegen.
Dat maakt mij trots.
Met mooie ramen, een verzorgde deur en aandacht voor de afwerking maken we ook een stukje van onze stad mooier. De stad waar zoveel mensen elke dag komen werken, winkelen of gewoon rondwandelen. Wat wij maken, wordt een deel van hun straatbeeld.
Dat is toch iets om trots op te zijn?
Mijn ambitie is dat ons werk opnieuw minstens vijftig jaar mee kan. Liefst nog langer. Alles verandert vandaag zo snel: materialen, technieken, smaken. Hoe mensen over vijftig jaar zullen wonen, weten we niet. Maar we kunnen vandaag wel zorgvuldig werken. Goed opmeten, doordachte keuzes maken en aandacht hebben voor de afwerking.
Ik hoop dat iemand later ook eens bij ons werk blijft staan. Even naar de details kijkt, zoals ik in dat steegje in Maastricht.
En denkt:
“Daar heeft een stielman aan gewerkt. Dat hebben ze toen goed gemaakt.”
— Steve, De Raammeester
Eigen foto’s, genomen tijdens onze winterwandeling door Maastricht.
Meer over het gebouw met de scheur: Explore Maastricht
en architectuurplatform TOPOS.
